YaNaNgÜn

Hayatın Renkleri..

Tue, 22 Jul 2008 00:34:00 +0300

Hayatta her rengin olduğunu bilirsin kuşkusuz Ama gün gelir unutursun o renkleri.
Tam unutmakta değildir bu aslında. Sislerin arasındadır renkler ve sana alabildiğine uzak. Bir zamanlar avuçlarının içindeydi oysa. Anımsarsın bunu ve tasalı bir gülüş düşer yüz hatlarına. Deli doluydun bir zamanlar ve renk cümbüşüydü hayatın…

Ve bir gün aklının pek de almadığı bir nedenle vazgeçmişsindir renklerden…
Kendini kıstırmış, hapsetmiş, yaralamış, kendi kafana öldürmeyecek bir mermi sıkmış olarak bulursun kendini. Sen sen değilsin artık. Ve bunu anlamak için zamanın akması gerek. Seri bir katil gibi kıyarsın kendine ağır ağır… Öldürmeden, yok etmeden, yakmadan kıyarsın kendine. Baharlar gelip geçer. Yaz üşütür, kış yakar seni…Sonbahar yaprakları düşmez olur başına. Gözlerin yakını bile seçemez. Dalgaların rengini unutmuşsun

Sıkı Tut Yüreğini...

Wed, 28 May 2008 02:07:00 +0300

Düşmek; bazen bir daha kalkamamaktır.

Bazende, daha iyi kalkmak toparlanmak, eskisinden daha diri olmamaktır ruh için.Elbet beden düşecek toprağa tıpkı bir yaprak gibi.

Bir kıvılcım gibi söner bedenler.Elbet bedenler toprak olur.
Ya düşen yürekse ve ruhumuzsa ne olur?

Yaşamın pırıltılarında esir ettiğimiz sımsıkı tutamadığımız yüreğim ne olur,ah yürekler ne olur?

Tutabilmek hayatı ve tutunabilmek biryerlere,birşeylerin ucunda olsa... Sımsıkı tut yüreğini ki tutundum diyebildiğin birşeyin olsun. Her insanın en çok aşina olduğu kadar bir o kadar uzak olduğu menzil değilmidir yüreğimiz ?

Ne kadar ara verirse versin insan. birşeye ara vermemeli yüreğine onu hep sıkıca tutmalı ve tutunacak bir yer bir liman aradığında içinde bulmalı onu,
coşturmalı değil mi çağlayanları?
Açtırmalı tüm lalelezarları yüreğinde.
Sıkı tut yüreğini hem de sımkısı kaçmasın .

Niye sıkılıyoruz ki ?
Neden hezeyanlar neden yüreğimizde med-cezirler ?
Galiba tutamıyoruz/tutunamıyoruz, hiç bitmiyor yürek fırtınasıda ondan.
Ne ümitler saklıyorum içimde ve de son nefese kadar saklayacağım ben.

Ümit o ki; hiçbir.. ( devamı )

Mutluluk Sahip Olduklarımızdadır...

Sun, 25 May 2008 17:34:00 +0300

Mutluluk sahip olduklarımızdadır

Tabağında ağız tadına uymayan bir yiyecek
bulduğun zaman şikayetçi olma.
Tabaklarında karınlarını doyurmak için bile
hiçbir şey bulamayan insanları düşün...

Sıkışmış bir trafikte kendini umutsuz hissettiğin
zaman şanssız olduğunu sanma.
Dünyada arabaya binme sanşına
hiç sahip olamayan kişileri düşün...

İşinde kötü bir gün geçirdiğin zaman
kendi kendine söylenme.
Yıllardır işsiz kalmış bir kişiyi düşün...

Yerleşim merkezinden kilometrelerce uzakta
araban bozulduğu zaman yaşama küsme.
Doğduğu günden buyana böyle bir yürüyüş yapmayı
özlemiş bir felçliyi düşün...

Aynaya baktığında saçındaki yeni bir beyaz
saç teli daha seni üzmesin.
Saçlarına yeniden sahip olmayı bekleyen ve
kendisine kemoterapi tedavisi uygulanan
bir hastayı düşün...

Yaşamın anlamını ve amacını düşünmeye
başladığında kafan karışmasın.
Bunu düşünmeye bile fırsatı olamayanları düşün...

Ve birgün insanların sertliği, umursamazlığı,
küçüklüğü ve güvenilmezliği karşısında kendini
aşağılanmış ve kurban edilmiş bir duygu içinde
bulursan, yine de gülebilmeyi dene.
Çevresindekilere sert, umursamaz, aşağılayıcı
ve ezici davranan bir kişi olmadığına şükret...

.. ( devamı )

Sana Yazıklar Olsun!...

Fri, 23 May 2008 08:10:00 +0300

EY NEFSIM ! Sana yazıklar olsun...
Allah’ın yarattığı sudan içersin, havasından solursun,
O’nun nimetlerinden yersin

bütün bunlara rağmen O’na isyan etmekten çekinmezsin.

EY NEFSIM ! Sana yazıklar olsun...
Günah islemek için azmedersin, utanmazsın
elinden geleni yaparsın

Ortaya karışık düşünceler.. (bölüm -1-)

Tue, 27 May 2008 08:03:00 +0300

Bazen oturup düşünürüm şu Dünya denen durağı. Bu sonsuz gibi gözüken fani hayatımızı.

İnsanlara bakarım, onları gözlemlerim. Herkesin bir hikayesi vardır ya merak ederim.

Aslında en sevdiğim şeylerden biridir, pencereden sokaktakilere bakmak, ya da bir parkta, bir çay bahçesinde, sahil kenarında oturup insanları izlerim. Merak ederim önümden geçen insanların ne düşündüklerini, nasıl yaşadıklarını. Niye geldiler bu Dünya ya diye.

Onlar hayatı nasıl algılarlar, ne hisseder, ne düşünür, ne yaşarlar. bazılarının yüzünden okunur zaten herşey , bazılarınınsa yüzüne bakmaya gerek yoktur, hali herşeyi anlatır.

Garip bir kısır döngü içinde hayatlarını , zamanlarını harcayan insanları görürüm, amaçsız, umutsuz, yarınsız insanlara bakarım, hayretler içinde akıllarını nerede unuttuklarını, umutlarını nerede kaybettiklerini, amaçlarını neden bıraktıklarını, yarınlarını neden kaybettiklerini düşünürüm.

Ben bunu hak etmedim!...

Thu, 22 May 2008 16:53:00 +0300

Layık olmak", "Borçlu olmak", "Hak etmek"; Bunlar tehlikeli sözcükler. Belkide dilimizden bu sözcükleri çıkarsak hayatımız daha da kolaylaşırdı.

Bu sözcüklerin bütün anlamı bizi hayal kırıklığına, güceniklik ve reddedilme duygusuna sürüklemekten ibarettir.

Bizim için bir şeyler olacağını veya bize borçlu olunduğunu zannetmek bizi hayal kırıklığına uğratır. Hak ettiğimiz şeyi alamdığımızda da kandırıldık demektir.

“Bana borçlu, onun için her şeyi yaptım”
“Ben onun bu davranışına layık değilim”
“Ben artık bunu hak ettim”
“Ben bunu hiç hak etmedim”

Hak ettiğimize, hak etmediğimize, layık olduğumuza, layık olmadığımıza, birilerinin bize borçlu olduğuna inanarak yaşamak bizi mutsuzluğa sürükler. İstediğimizi alamadığımızda içimize acı bir duygunun çöreklenmesine sebep olur.

Tabi ki bazı ümitlerimiz olacaktır. Fakat minnettarlık, saygınlık, övgü ya da sevgi bekliyorsak, tehlikedeyiz demektir.

Mutluluk hakkını satın aldığımızı düşünüyorsak, sonradan içine yuvarlanacağımız bir tuzağı kendi kendimize kurmuşuz demektir.

.. ( devamı )

Gelelim SObe'me:)

Wed, 21 May 2008 13:31:00 +0300

İşlerimi hallettim tam geldim, günün anlam ve önemini belirten yazımı ekleyip ziyaretlerime çıkacaktımki bir baktım Canım Arkadaşım Bulmaca'm beni Sobelemiş Buyur burdan yak durumlarını yaşamadım değil hani.

Canım benim yerime doldurup yollasan daha iyi olurdu Şaka bir tarafa, ehh becerebildiğim kadarıyla Sobe min hakkını vermeye çalışacağım. Sanırım harflerle ilgili ilk aklıma gelenliri ve biraz da bana dair şeyleri yazacağım. Ne de çok severim ya kendimi anlatmayı başlayalım artık dimi:)

İsteksizliklerimiz ve bahanelerimiz

Tue, 20 May 2008 14:07:00 +0300

Sırf alıştığımız için kendimiz bunalımlı, çaresiz veya değersiz hissediyorsak, yavaş yavaş yoğun bir uyuşukluğa gömülmeye başlarız. Sanki bir umutsuzluk batağına saplanmışızdır. Orada öylece kalmak, ayağa kalkıp bataktan çıkmaktan daha kolay gelir bize.

Bahaneler tembelliğimiz için bulduğumuz gerekçelerdir. İnsanların bize fırlattıkları hayat iplerini kesmemizi kolaylaştırırlar. Bahaneler arkasında saklandığımız maske, yaslandığımız koltuk değnekleri gibidirler.

Riskten kaçınmak, başarısızlığımızı açıklayabilmek, değişmeye yanaşmamak ve egolarımızı korumak için bahanelerden yararlanırız. Aslında şunu demek isteriz: “Aslında bu benim hatam değil.”

Yüksek zeka düzeyinin bile b.. ( devamı )

Şeker uyuşturucu gibi… Öldürüyor!

Sun, 18 May 2008 12:02:00 +0300

Bu öyle bir zehir ki her markette, bakkalda satılıyor. Bütün diğer uyuşturucular gibi bağımlılık yapıyor ve haz duygusuyla birlikte vücuda zarar veriyor. Hatta bu beyaz zehir çocuklara yediriliyor.

British Medical Journal’da yeni yayınlanan bir makalede “Şeker tütün kadar tehlikeli, zarar verici ve bağımlılık yapıcı olduğu için uyuşturucu sınıfına sokulmalıdır” diyor. Gözünüzün önüne yeğeninize, çocuğunuza “hediye ettiğiniz”çikolatalar, gofretler mi geliyor? İnsanı sigaraya, uyuşturucuya en yakınları alıştırır... Çocukları da “şeker isimli zehire” anne-babaları alıştırıyor en önce.

Şekerin ettikleri

• Fazla şeker tüketmek kan şekerini çok çabuk artırıyor ve pankreas aşırı insülin salgılıyor. Buna “metabolik sendrom” deniyor. İnsülin, şekeri regüle ettikten sonra fazlasını yağ olarak depoluyor. Kan şekerindeki ani düşüşse sürekli acıkma hissine ve yemeye yol açıyor.
• Diş çürümesi başta olmak üzere, obezite, diyabet, kalp ve dolaşım hastalıkları, böbrek taşları, kanser, hipertansiyon, felç, ülser, astım, romatizma, kronik yorgunluk sendromu ve kemik erimesine neden oluyor.
• Kan dolaşımıyla vücudun her tarafına taşınan şeker özellikle de göbek, kalçalar, göğüsler ve bacağın üst kısmında toplanıyor. Bu bölgeler de dolduğunda, yağ asitleri kalp ve böbrek gibi aktif organlara dağılıyor. Bu organlar gittikçe yavaşlıyor ve sonuçta dokuları bozularak yağa dönüşüyor.
• Bağışıklık sistemi zayıflıyor. Vücut soğuk, sı.. ( devamı )

Ah Anlayış, seni yazmaya kıyamıyorum

Mon, 19 May 2008 08:08:00 +0300
Ah Anlayış, seni yazmaya kıyamıyorum

Ah 'anlayış' seni yazmaya kıyamıyorum. Sen ki bir zamanlar yaşanan bir şeydin aramızda, şimdi sadece bir yazı konusu olabiliyorsun.

Dünya denilen kondu'nun evsahibi olmak bir yana, ne kiracısı, ne de gelip geçici misafirisin artık. Semtimize uğradığın yok. Sahi, bizim bir semtimiz var mıydı?

Sanki seni yazdığım zaman, bir şeyler dilimde dağılıp gidecek sanıyorum. Sanki herkesin birbirinden sakladığı bir şeysin. Bazen ayak sesini duyuyor gibi oluyoruz, ama sonra anlıyoruz ki o sen değilmişsin, meğer ardında sitem katarını sürükleyen söz yığınıymış gelen. Ne çok konuşuyoruz ah ne çok. Konuştukça konu dağılıyor ve kalan birkaç şeyi de boşaltıyoruz iç odalarımızdan.

Kafamızı derin meselelere tahliye ettiğimiz gibi, gönlümüzü de tadilat bahanesiyle kapatıyoruz. Biraz az konuşsak eminim herkes birbirini daha iyi anlayacak. Biliyorum, sessizlik denilen tülün altında gizlemişler seni. Susmayı bir bilsek, şöyle aynı dilden susmayı, bir daha kaybetmemecesine yakalayacağız seni.

Ah anlayış, seni uzaktan parmakla gösteriyorlar gazeteler ve gazete cemaati, bulmacalarda bekliyorlar yolunu. Orada görünmeyen bir ülkesin, kaldırsan kapındaki sisi, yüzündeki peçeyi sana iltica edeceğim. Sivrisineklerinkiyle saz heyetinin sesini aynı görmemi istiyorlar benden. Anlayana bu bile fazla diyorlar.

Uzaktaki davulun sesine kanmamam lazımmış. Uzaktaki davuldan yakındakini ayırmanın adıymış anlamak. Bense hiçbir şey anlamıyorum bu tür sözlerden. Anlayışınca her şey başladığı yerde bitiyor. Neden herkes bir mânâ üzerinde göz göze gelmesin?

Ne kolektif düşünce ne ortak akıl; evet, biraz merhamet! İstemem törenlerle şölenlerle karşılanmak, bir söz ülkesine girdiğim zaman. Dilerim ki acemi ve hoyrat adımlarıma beni yüzüstü düşürecek söz halkaları geçirmesin dostlarım, beni anlayışla karşılasın yeter. Be.. ( devamı )